There are 106 posts filed in Gelezen (this is page 9 of 14).
Zucht, waar schrijf ik nog al die verhaaltjes over boeken voor. Dit is toch veel gemakkelijker:
– het boek: http://en.wikipedia.org/wiki/The_Inheritance_of_Loss
– de auteur: http://en.wikipedia.org/wiki/Kiran_Desai
– de plaats waar het zich ongeveer afspeelt: http://en.wikipedia.org/wiki/Kalimpong
En dat ligt hier:
En op deze berg keken ze dan uit:
37signals is een bedrijfje dat hele mooie en eenvoudige webapplicaties maakt en dat in dit boek pocht over haar aanpak en lessons learned.
Getting Real is eigenlijk meer een pamflet dan een boek. Ondanks het nogal hoge “wat zijn wij goed”-gehalte, zet dit boek in mijn beleving heel mooi neer hoe je een moderne webapplicatie ontwerpt, bouwt, uitrolt en promoot.
De kern: hou het simpel. Beperk je functionaliteiten, hou je organisatie klein, beperk je functionaliteiten, wees flexibel, werk iteratief, beperk je functionaliteiten en richt je op prioriteiten. En Get Real: hou op met functionele ontwerpen, visies en bla bla en ga schermen ontwerpen, want dat is waar mensen straks op gaan klikken. Continue reading
Het is er eentje in de categorie zelfhulp. Het vervelende (en leuke) aan dit soort boeken is altijd dat je er niet echt iets tegen kunt hebben. Steevast wordt er een methode beschrijven waarmee je a) al je doelen kan bereiken, b) geen stress meer hebt, c) heel rijk wordt of d) vul maar in.
Er is in ieder geval ?ɬ©?ɬ©n persoon die het succes van zijn methode heeft ondervonden: de auteur. De auteur put zich vervolgens uit in het duidelijk maken dat het natuurlijk niet de enige manier is. En het boek wordt gelardeerd met succesverhalen en lofuitingen van anderen die de methode toegepast hebben.
Goed, je kunt miereneuken over formuleringen en desgewenst kun je filosoferen of dit soort boeken niet bijdraagt aan het doordraaien van de maatschappij, maar.. daar blijft het dan ook bij. Ik haal er zelf vrijwel altijd wel iets uit waar ik iets mee kan. Alleen van het “dit boek gaat jouw leven veranderen” krijg ik steevast jeuk.
De creativiteit in deze wereld gaat naar de haaien als het zo doorgaat met copyright-wetgeving. Dat is ongeveer wat Lawrence Lessig in Free Culture betoogt.
Waarom Gaat Het Mis?
– Al het creatieve werk is beschermd. Als ik iets op papier krabbel heb ik daar copyrights op, zonder dit aan te hoeven vragen (dus ook op deze tekst). Niet alleen het kopieren/vermenigvuldigen van beschermd werk is strafbaar, het is ook beschermd om iets af te leiden van creatieve werken, bijvoorbeeld een parodie op Mickey Mouse te maken.
– De termijn waarin het beschermd is, is de afgelopen decennia steeds verder verlengd (11 keer in 40 jaar). In Amerika: 95 jaar na publicatie voor werk vervaardigd door een bedrijf of anders 70 jaar na overlijden van de auteur. Nederland: 70 jaar na overlijden van de auteur.
– De escape clausule heeft in veel gevallen geen waarde. Er is een escape clausule genaamd “fair use”, die ervoor zorgt dat je vrij mag citeren van bepaald werk of voor eigen gebruik mag kopieren. Echter, als je zelf bepaalt dat iets fair use is, dan kun je nog steeds een rechtszaak tegemoet zien van een groot bedrijf met een flinke juridische afdeling. Het alternatief is lief vragen of je het mag gebruiken met de mogelijkheid op een negatief antwoord.
– De schadebedragen die geclaimd kunnen worden bij misbruik van auteursrecht zijn absurd hoog en lopen in de miljoenen. Lessig beschrijft wat studenten die aangeklaagd worden voor enige miljoenen omdat ze een zoekmachine hadden gebouwd die toevallig mp3’s op het universitaire netwerk indexeerde. Grof gezegd kun je beter een cd stelen in de winkel dan hem downloaden op internet.
– In toenemende mate zijn de media in handen van een kleine groep Hele Grote Bedrijven, zoals Fox, Time Warner, Disney etcetera. Stuk voor stuk bedrijven die hun intellectuele eigendommen zoveel mogelijk willen beschermen. En de middelen daarvoor hebben. Lessig zegt hierover: “Never in our history have fewer had a legal right to control more of the development of our culture than now.”
Ik begon met een flinke dosis scepsis aan Management Teams. Een tijdje geleden las ik de Waardenmatrix en dat vond ik veel meer diepgaand dan de indrukken die ik van Belbin had opgedaan. Begin dit jaar deden we de Belbin test met Zenc en ook daar was ik niet heel wild van. Maar om het meteen af te doen gaat ook wat ver, dus: het boek lezen.
Belbin heeft met zijn team jaren onderzoek gedaan naar teams, met name vanuit twee management games die ze organiseerden op Henley Management College. Door te onderzoeken welke teams het beste presteerden in de games en welke rollen daar in voorkwamen kwamen ze op hun theorie over teamrollen. Continue reading
Ik verbaas me telkens weer over de mogelijkheden van het fenomeen Crowdsourcing. Wired schreef er al in augustus 2006 over.
Wat is crowdsourcing ook al weer? Wikipedia zegt: “Crowdsourcing is a neologism for the act of taking a job traditionally performed by an employee or contractor, and outsourcing it to an undefined, generally large group of people, in the form of an open call. For example, the public may be invited to develop a new technology, carry out a design task, refine an algorithm or help analyze large amounts of data”. Chris Anderson van The Long Tail maakt het iets gemakkelijker: “where users happily do for free what companies would otherwise have to pay employees to do”. Continue reading
“Why the future of business is selling less of more.” The Long Tail is op zijn zachtst gezegd een invloedrijk boek als Google er haar bedrijfsstrategie mee uitlegt.The Long Tail gaat over de “economie van de overvloedigheid” tegenover de “economie van de schaarste”.
Onze levens (in ieder geval het mijne) zijn in de afgelopen decennia gedomineerd door hits. De top 40, de films die in de bioscoop kwamen, de producten die je koopt in de winkel zijn allemaal een minuscuul deel van het enorme aanbod wat er in werkelijkheid is. Dat is goed te verklaren want in een winkel passen maar een beperkt aantal spullen, in een bioscoop een beperkt aantal films en in de top 40.. ahum.. 40 liedjes. En in de winkel is meer behoefte aan Heineken bier dan aan 333 (Vietnamees bier), in de bioscoop in het dorp waar ik vandaan kom was meer behoefte aan de nieuwste Spielberg dan aan Bollywood films en in de top 40 stonden Aha, Madonna en U2 en niet Schoolly D en Boogie Down productions.
Wilbert stuurde me een artikel dat hij heeft geschreven voor Tiem. Het gaat over de architectuur die bij Kennisnet is opgezet en het proces waarmee dat ging. Leuk. Architecturen zijn moeilijk, duren heel lang om uit te denken, leiden tot dikke documenten, zijn vervolgens star en achterhaald en belanden onder in de la, zo is wel eens mijn beeld. “Dat hoeft niet”, zeggen Wilbert, Erik van Ginneken en Michael “W” van Wetering, getuige het proces bij Kennisnet.
Ze introduceren zeven stellingen: Continue reading
