oldenhuizing.com

Vandendriessche en Clement schreven een boek over de kunst van management, maar dan op het niveau van het geven van een opdracht. En dat is precies het niveau waar het nogal eens aan ontbreekt.

De auteurs stellen dat je bij het geven van een opdracht vier niveaus hebt:
1. het probleem
2. het doel dat je wilt bereiken
3. de criteria waaraan de oplossing moet voldoen
4. de oplossing

In principe moet je als manager nooit verder gaan dan niveau 3. Dat zorgt ervoor dat je enerzijds medewerkers de ruimte geeft om zelf een oplossing te zoeken, wat behoorlijk motiverender is dan verteld krijgen wat je moet doen. Anderzijds geef je een duidelijk kader aan waardoor de geschiktheid van een oplossing verifieerbaar is. (more…)

The globalized world in the twenty-first century

Ik had een beetje een moeizame start met dit boek. De metaforen die Friedman maakt en de uitleg van globalisering vond ik wat vergezocht. Friedman schept op over wie hij wel allemaal niet ontmoet. Hij noemt de dag dat Netscape naar de beurs ging een cruciale dag in de globalisering, hij verzint allerlei zaken om figuurlijk het concept van “de wereld is plat” te illustreren. Nogal Amerikaans. Hij noemt tien drivers voor globalisering, die ik allemaal anders genoemd zou kunnen hebben of anders gerangschikt. Er komen zoveel voorbeelden dat je de lijn kwijt raakt.

Maar dan: de voorbeelden van globalisering zijn echt heel erg mooi. Friedman heeft daar echt veel van gezien. En alhoewel ik zijn theorievorming door het hele boek heen niet erg sterk vind, maken die voorbeelden (en het zijn er heel veel) dit boek echt heel gaaf. Friedman vertelt over de eagerness van softwarebedrijven in India, over hele slimme oplossingen voor callcenter problematiek, zoals dat Indiase mensen een Engelse naam aannemen en een specifiek Engels accent om ze toegankelijker te maken. Hij vertelt over Jetblue, een vliegtuigmaatschappij die huisvrouwen inzet voor haar reserveringen, die vanuit huis werken en verbonden zijn met het reserveringssysteem. Hij beschrijft de supply chains van Wal Mart, de elektronica-industrie, de logistiek van UPS, hoe Microsoft haar research globaliseert etcetera etcetera etcetera. Stuk voor stuk zeer indrukwekkende staaltjes van wereldwijd organiseren. Eén van de mooiste voorbeelden is nog hoe Friedman de supply chain beschrijft die ervoor zorgde dat hij zijn eigen (Dell-)laptop kreeg. Noem mij raar, maar daar kreeg ik bijna tranen van in mijn ogen.. (more…)

Why the Many are Smarter than the Few and how Collective Wisdom shapes Business, Economics, Societies and Nations.

Barry was me net een paar dagen voor met zijn recensie.. maar ik moet zeggen dat ik iets positiever ben dan hij.

Tegenover dingen als massahysterie, kuddegedrag en gedrochten van compromis stelt Surowiecki dat in veel gevallen groepen en “het publiek” slimmer zijn dan individuen en in het bijzonder ook slimmer dan experts. “Chasing the expert is a mistake, and a costly one at that”

Surowiecki schetst een kader onder welke voorwaarden “de groep” een goed antwoord op een vraag kan geven en bij welk soort problemen dat dan kan.

Hij definieert drie soorten problemen:
- cognitieproblemen: problemen waar één antwoord op is (hoeveel knikkers zitten er in deze pot);
- coördinatieproblemen: problemen met min of meer onafhankelijke actoren; bijvoorbeeld de werking van vraag en aanbod (kapitalisme vs. de planeconomie, waarbij de eerste een mechanisme is waarbij iedereen meewerkt in het creëren van vraag en aanbod en de tweede een mechanisme waarin met name het aanbod door een selecte groep wordt bepaald);
- coöperatieproblemen: problemen waarbij je alleen door samenwerking verder komt; bijvoorbeeld het heffen van belasting voor het creëren van publieke voorzieningen.

(more…)

Het is er eentje in de categorie zelfhulp. Het vervelende (en leuke) aan dit soort boeken is altijd dat je er niet echt iets tegen kunt hebben. Steevast wordt er een methode beschrijven waarmee je a) al je doelen kan bereiken, b) geen stress meer hebt, c) heel rijk wordt of d) vul maar in.

Er is in ieder geval één persoon die het succes van zijn methode heeft ondervonden: de auteur. De auteur put zich vervolgens uit in het duidelijk maken dat het natuurlijk niet de enige manier is. En het boek wordt gelardeerd met succesverhalen en lofuitingen van anderen die de methode toegepast hebben.

Goed, je kunt miereneuken over formuleringen en desgewenst kun je filosoferen of dit soort boeken niet bijdraagt aan het doordraaien van de maatschappij, maar.. daar blijft het dan ook bij. Ik haal er zelf vrijwel altijd wel iets uit waar ik iets mee kan. Alleen van het “dit boek gaat jouw leven veranderen” krijg ik steevast jeuk.

(more…)

Ik begon met een flinke dosis scepsis aan Management Teams. Een tijdje geleden las ik de Waardenmatrix en dat vond ik veel meer diepgaand dan de indrukken die ik van Belbin had opgedaan. Begin dit jaar deden we de Belbin test met Zenc en ook daar was ik niet heel wild van. Maar om het meteen af te doen gaat ook wat ver, dus: het boek lezen.

Belbin heeft met zijn team jaren onderzoek gedaan naar teams, met name vanuit twee management games die ze organiseerden op Henley Management College. Door te onderzoeken welke teams het beste presteerden in de games en welke rollen daar in voorkwamen kwamen ze op hun theorie over teamrollen. (more…)

Ik kreeg het van Tom. Dominique Haijtema interviewde 1011 (thanx Dominique) “leiders” over leiderschap: Jack Welch (GE), Lou Gerstner (IBM), Desmond Tutu, Deepak Chopra, Peter Bakker (TNT), Frederik de Klerk, Ingvar Kamprad (IKEA), Noreena Hertz, Ricardo Semler (Semco), Mohammed Yunus (microkredieten) en Madeleine Albright.

Haijtema is niet bang moeilijke vragen te stellen en krijgt ook wel eens boze antwoorden. Dat is wel het leuke aan het boek. Een klein beetje meekijken hoe deze mannen en vrouwen denken. Niet geheel verbazend en eerlijk gezegd geruststellend zijn het allemaal behoorlijk verschillende mensen.

Het is niet bepaald het enige boek over leiderschap en het laatste woord is er ook nog niet over geschreven. Googlen op “essentie van leiderschap” levert al twee andere boeken op met dezelfde titel.

Heb ik nou diepgaande inzichten over leiderschap opgedaan? Nou dat niet echt. Het is een beetje fastfood, maar ook fastfood is af en toe best lekker.. En als we het toch over fastfood hebben, ik kan Vapiano aanbevelen!

In Wired 15.04 lezen we: “Slimme bedrijven delen hun geheimen met concurrenten, al bloggend over producten die ontwikkeld worden en ze geven zelfs hun mislukkingen toe. De naam van dit nieuwe spel is “radicale transparantie” en het dringt door tot in alle directiekamers.”

In het blad een aantal artikelen over bedrijven die niet langer proberen een mooi plaatje naar buiten te houden maar gewoon open zijn over alles wat ze doen. Redfin, een online makelaar werd dwarsgezeten door haar concurrenten en verloor klanten. Door open te zijn over wat er allemaal gebeurde won het bedrijf de harten van vele nieuwe klanten en werd het een publiekslieveling. Sun Microsystems, Southwest Airlines en zelfs Microsoft volgen dit voorbeeld. (more…)