A common sense approach to web usability

Steve Krug schreef een nu al legendarisch boek over web usability. Krug’s primaire advies over usability is meteen de titel van het boek: Don’t make me think. Wij vertalen dat doorgaans naar vage begrippen als “het moet intu?ɬØtief werken” of “the holy grail“.

Krug laat in tweehonderd pagina’s talloze voorbeelden zien van hoe het kan, wat werkt, wat logisch is: het gebruik van tabs, kruimelpaden, logo’s, payoffs, hoe je test met gebruikers, wat er op een homepage moet staan. En dat is zo lekker praktisch dat de schellen van je ogen vallen. Wat ik ook mooi vind is dat hij een aantal bestaande sites neemt, aangeeft wat er mis mee is en een verbeterde versie laat zien. Veel van de punten die hij noemt zijn/klinken volstrekt logisch, maar: waarom zie ik dan zoveel websites die zich er niet aan houden?

Het boek is zelf ook een schoolvoorbeeld van hoe het ook kan/moet. Het is krap 200 pagina’s, je wordt naar visuele herkenningspunten geleid, er wordt niet teveel afgeleid, de illustraties geven precies weer wat er bedoeld wordt, de lessen zijn helder, het is aantrekkelijk taalgebruik. Wat een verademing. Dank Raph voor het lenen.

Krug’s site: http://www.sensible.com/
http://www.amazon.com/Common-Approach-Usability-Circle-Com-Library/dp/0789723107

Ik had een beetje een moeizame start met dit boek. De metaforen die Friedman maakt en de uitleg van globalisering vond ik wat vergezocht. Friedman schept op over wie hij wel allemaal niet ontmoet. Hij noemt de dag dat Netscape naar de beurs ging een cruciale dag in de globalisering, hij verzint allerlei zaken om figuurlijk het concept van ?¢‚Ǩ?ìde wereld is plat?¢‚Ǩ¬ù te illustreren. Nogal Amerikaans. Hij noemt tien drivers voor globalisering, die ik allemaal anders genoemd zou kunnen hebben of anders gerangschikt. Er komen zoveel voorbeelden dat je de lijn kwijt raakt.

Maar dan: de voorbeelden van globalisering zijn echt heel erg mooi. Friedman heeft daar echt veel van gezien. En alhoewel ik zijn theorievorming door het hele boek heen niet erg sterk vind, maken die voorbeelden (en het zijn er heel veel) dit boek echt heel gaaf. Friedman vertelt over de eagerness van softwarebedrijven in India, over hele slimme oplossingen voor callcenter problematiek, zoals dat Indiase mensen een Engelse naam aannemen en een specifiek Engels accent om ze toegankelijker te maken. Hij vertelt over Jetblue, een vliegtuigmaatschappij die huisvrouwen inzet voor haar reserveringen, die vanuit huis werken en verbonden zijn met het reserveringssysteem. Hij beschrijft de supply chains van Wal Mart, de elektronica-industrie, de logistiek van UPS, hoe Microsoft haar research globaliseert etcetera etcetera etcetera. Stuk voor stuk zeer indrukwekkende staaltjes van wereldwijd organiseren. E?ɬ©n van de mooiste voorbeelden is nog hoe Friedman de supply chain beschrijft die ervoor zorgde dat hij zijn eigen (Dell-)laptop kreeg. Noem mij raar, maar daar kreeg ik bijna tranen van in mijn ogen..

The world is flat houdt ongeveer in dat na de val van de muur en de verregaande ontwikkelingen in software en digitale communictatie niets ons meer in de weg staat om wereldwijd te concurreren en samenwerken. Maar omdat dat zo is, zullen mensen geen kans onbenut laten om het ook te doen, waardoor bedrijven die hier niet in meegaan geen schijn van kans hebben om te overleven. Naast een gloedvol betoog voor globalisering stelt Friedman ook dat Amerika heel hard zal moeten werken om bij te blijven. Waar outsourcing naar China en India in eerste instantie plaatsvond om efficiency-redenen, worden de producten die de Chinezen en Indi?ɬ´rs leveren steeds beter ?ɬ®n.. nog veel belangrijker.. wordt hun innovatiepotentieel ook steeds beter, waardoor ze het westen steeds meer op de voet volgen. Daar tegenover staat dat in Amerika bepaalde zaken achterblijven: er zijn steeds minder ingenieurs, ze zijn hooguit even goed of zelfs slechter dan hun Aziatische en Oost-Europese collega’s en ze zijn minder ambitieus. Toevallig kwam ik onlangs op de site van TU Delft, waar het mij opviel dat het overgrote deel van de studenten bij bepaalde beta-studies een Chinese of Oost-Europese naam had, dus de beweging die Friedman ziet geldt echt niet alleen voor de VS. Friedman stelt dat technische innovatie bepalend is voor economische groei en dat die beweging dus best verstrekkende gevolgen kan hebben. Mijn besef daarbij: er is werk aan de winkel! Friedman zelf citeert Paul Romer: ?¢‚Ǩ?ìA crisis is a terrible thing to waste?¢‚Ǩ¬ù..

Friedman hecht erg aan ondernemerschap. Hij citeert ook een onderzoek (van de Wereldbank) naar de verschillen tussen landen in de wetgeving rondom ondernemerszaken: hoe snel kun je een bedrijf starten of eindigen, hoe snel kun je mensen aannemen en ontslaan, een lening afsluiten en het nakomen van een contract zeker stellen. In Friedman’s woorden stelt het onderzoek: ?¢‚Ǩ?ìIf you want to create productive jobs (the kind that lead to rising standards of living), and if you want to stimulate the growth of new businesses (the kind that innovate, compete, and create wealth), you need a regulatory environment that makes it easy to start a business, easy to adjust a business to changing market circumstances and opportunities, and easy to close a business that goes bankrupt, so that the capital can be freed up for more produtive uses.?¢‚Ǩ¬ù. De uitkomsten van dit onderzoek zijn in sommige ontwikkelingslanden ronduit schandalig (en daarmee een goede verklaring voor gebrek aan ondernemerschap). En ook Nederland kan daar nog best iets van leren. Friedman’s stelling: ?¢‚Ǩ?ìfeed a person a fish and you have fed that person only for a day. Teach a person to fish and you have fed that person for a lifetime. Help that person grow a fishing business and you will have fed not only his family but also half the village.?¢‚Ǩ¬ù

Tussendoor gooit Friedman nog wat voorstellen voor wereldverbetering in het boek. Zo doet hij een voorstel voor een pensioensysteem waar je je eigen verzekeraar kiest en je werkgever hieraan bijdraagt, zodat je pensioen meer portable wordt en je dus gemakkelijker van baan kan wisselen. Hij oppert een nieuwe versie van het jaren 60 wirtschaftswunder om de eerste persoon op de maan te zetten: het alles op alles zetten om onafhankelijk te worden van buitenlandse energievoorraden.

Waar Friedman buitengewoon scherp in is (en dat is ook zijn baan), is analyses maken van internationale en politieke verhoudingen zoals de recente anti-Amerikabewegingen, het opkomen van Al Qaeda en de positie van China.

Ik heb zelf ook wat ?¢‚Ǩ?ìthe world is flat?¢‚Ǩ¬ù-ervaringen opgedaan. Een recente was een msn-conversatie tussen een Chinees meisje met een Portugese naam in een Internetcaf?ɬ© in Macao, die aan het chatten was met iemand in Egypte. Van wat ik (stiekem) meekreeg vroeg hij haar om geld wat via Western Union zou worden overgemaakt. Ik kan wat parano?ɬØde zijn, maar het kwam nogal loverboy-achtig over.. Op enig moment vroeg de Egyptenaar zich blijkbaar af wie ik was, waarna het meisje de webcam op haar computer naar mij toedraaide en intikte dat ik ?¢‚Ǩ?ìjust some guy?¢‚Ǩ¬ù was.

De kritiek op het boek is tweeledig: het boek is te dik en “het loopt allemaal zo’n vaart niet”. Met punt 1 ben ik het helemaal eens (pff..) maar punt 2: tsja.. dat doet me denken iedereen die de mobiele telefoon onzin vond en niet snapte wat ze ooit met Internet zouden willen. De voorbeelden die Friedman noemt zijn gewoon echt. Ik hoor ook wat mensen die trots beweren dat veel Amerikaanse bedrijven weer activiteiten terughalen uit India. Dat is in mijn beeld een bewijs dat de beweging die Friedman schetst wel degelijk gaande is: je kijkt waar ter wereld je bepaalde zaken het beste kan sourcen en vervolgens regel je dat.

Uiteindelijk is Friedman een hartstochtelijk voorstander van globalisering, deels omdat onderzoek daarnaar aantoont dat de levensstandaard van globaliserende landen sterk omhoog gegaan is, maar vooral omdat hij tal van voorbeelden heeft gezien waar mensen kunnen dromen over een betere toekomst. En dat houdt me wel vast: het is beter om te dromen over de toekomst dan je vast te klampen aan het verleden..

http://en.wikipedia.org/wiki/The_World_is_Flat

Getting Real is eigenlijk meer een pamflet dan een boek. Ondanks het nogal hoge “wat zijn wij goed”-gehalte, zet dit boek in mijn beleving heel mooi neer hoe je een moderne webapplicatie ontwerpt, bouwt, uitrolt en promoot.

De kern: hou het simpel. Beperk je functionaliteiten, hou je organisatie klein, beperk je functionaliteiten, wees flexibel, werk iteratief, beperk je functionaliteiten en richt je op prioriteiten. En Get Real: hou op met functionele ontwerpen, visies en bla bla en ga schermen ontwerpen, want dat is waar mensen straks op gaan klikken.

Wat maakt 37signals dan zelf? Welnu: Backpack (soort organiser), Highrise (CRM), Basecamp (project managementtool), Tadalist (to do), Campfire (group chat) en Writeboard (online tekstverwerker). Beeldende namen voor tools die je helpen met je productiviteit.

Het leuke aan het boek is dat ze van verschillende kanten naar webapplicaties kijken: interactie-ontwerp, de filosofie achter het product, het ontwikkelproces, de organisatie, de promotie, support.

Joel Spolsky is het er niet helemaal mee eens. En da’s niet zo gek, want hij besteedt op zijn site een drieluik aan hoe je een fatsoenlijk functioneel ontwerp schrijft, terwijl 37signals het hele functioneel ontwerp afschrijft als een waardeloos document.

Wie moet je nou geloven? De waarheid zal soms in het midden liggen, maar soms ook niet. Getting Real is een fris geluid tussen het groffe geweld van afkortingen als ASL, BiSL en RUP en in ieder geval leest het een stuk lekkerder. De auteurs brengen hun eigen filosofie in het boek in de praktijk: het boek is 186 pagina’s, het heeft een mooi groot lettertype, de layout ondersteunt de leesbaarheid ?ɬ®n: iedere stelling heeft hooguit twee a4′tjes nodig.

Ik vond een presentatie op Slideshare over Getting Real, die ik je niet wil onthouden:
Getting Real is online te lezen op http://gettingreal.37signals.com. Ik bestelde de paperback op lulu.com en die is niet al te best qua kwaliteit.

20071223 update: ik las nog een interessante post over de architectuur van 37signals: http://www.highscalability.com/37signals-architecture

Op BlogTV verzorg je live met je webcam een tv-uitzending. Je kunt van tevoren een uitzending programmeren, mensen kunnen naar jouw uitzending kijken. Als ze zelf online zijn met een webcam zijn ze ook zichtbaar en ingelogde gebruikers kunnen meechatten. Het niveau van de gesprekken is natuurlijk fenomenaal.. (ahum)..

Dit is een snelle weergave van de route die Jeroen en ik in oktober in Japan gaan volgen (werkt niet in alle browsers). Wordt verder uitgewerkt.

Waarom Gaat Het Mis?
- Al het creatieve werk is beschermd. Als ik iets op papier krabbel heb ik daar copyrights op, zonder dit aan te hoeven vragen (dus ook op deze tekst). Niet alleen het kopieren/vermenigvuldigen van beschermd werk is strafbaar, het is ook beschermd om iets af te leiden van creatieve werken, bijvoorbeeld een parodie op Mickey Mouse te maken.
- De termijn waarin het beschermd is, is de afgelopen decennia steeds verder verlengd (11 keer in 40 jaar). In Amerika: 95 jaar na publicatie voor werk vervaardigd door een bedrijf of anders 70 jaar na overlijden van de auteur. Nederland: 70 jaar na overlijden van de auteur.
- De escape clausule heeft in veel gevallen geen waarde. Er is een escape clausule genaamd “fair use”, die ervoor zorgt dat je vrij mag citeren van bepaald werk of voor eigen gebruik mag kopieren. Echter, als je zelf bepaalt dat iets fair use is, dan kun je nog steeds een rechtszaak tegemoet zien van een groot bedrijf met een flinke juridische afdeling. Het alternatief is lief vragen of je het mag gebruiken met de mogelijkheid op een negatief antwoord.
- De schadebedragen die geclaimd kunnen worden bij misbruik van auteursrecht zijn absurd hoog en lopen in de miljoenen. Lessig beschrijft wat studenten die aangeklaagd worden voor enige miljoenen omdat ze een zoekmachine hadden gebouwd die toevallig mp3′s op het universitaire netwerk indexeerde. Grof gezegd kun je beter een cd stelen in de winkel dan hem downloaden op internet.
- In toenemende mate zijn de media in handen van een kleine groep Hele Grote Bedrijven, zoals Fox, Time Warner, Disney etcetera. Stuk voor stuk bedrijven die hun intellectuele eigendommen zoveel mogelijk willen beschermen. En de middelen daarvoor hebben. Lessig zegt hierover: “Never in our history have fewer had a legal right to control more of the development of our culture than now.”

Hoe heeft het zo ver kunnen komen.. Lessig beargumenteert dat de recente ontwikkelingen breken met een lange traditie waarin de auteursrechten beperkt werden omwille van het publieke goed en waarin ook het recht van de politiek om hierin te interveni?ɬ´ren beperkt werd. Dat met deze traditie wordt gebroken (volgens Lessig met name door de belangen van mediamagnaten) zorgt ervoor dat de creativiteit van onze cultuur wordt beperkt. Dat moet anders: “A society that defends the ideals of free culture must preserve precisely the opportunity for new creativity to threaten the old.” Hij laat zien dat veel van de huidige mediamagnaten precies zijn ontstaan door met nieuwe technologie?ɬ´n en creativiteit oude idee?ɬ´n beter te maken. Diezelfde mediamagnaten doen er nu alles aan om dit tegen te houden.

Lessig introduceert een aardig model dat laat zien welke krachten ervoor zorgen dat een markt in evenwicht blijft. Er zijn vier duidelijk aanwezige krachten:
- de wet: de overheid kan reguleren wat wel en niet mag binnen een bepaalde markt (bijvoorbeeld kartelvorming of het beschermen van eigendomsrechten)
- de markt: de markt reguleert zichzelf door vraag en aanbod (bijvoorbeeld door het zich uit de markt prijzen van aanbieders of het introduceren van concurrentie)
- architectuur: beschikbare technologie of inrichting van een markt zorgt voor evenwicht (bijvoorbeeld: vroeger zorgden de hoge kosten van boeken drukken ervoor dat niet iedereen zomaar iets kon kopieren)
- normen: ons eigen gevoel voor “goed en kwaad” zorgt ervoor dat we ons op een bepaalde manier gedragen (bijvoorbeeld dat het niet netjes is om plagiaat te plegen en dat bestraft wordt door je collega’s in de academische wereld).

In een evenwichtssituatie werken deze krachten op elkaar in. Echter, door het introduceren van nieuwe technologie?ɬ´n of het wijzigen van wetgeving kan een andere balans in een markt ontstaan, zoals nu het geval bij creatieve werken als film, muziek en boeken.

Het boek is qua wetgeving geschreven vanuit de Amerikaanse situatie, maar de Europese situatie verschilt daar weinig van, omdat Amerika het Europese model heeft overgenomen en Europa momenteel de termijnverlengingen van Amerika volgt.

In mijn beeld is de Europese media-industrie wat gefragmenteerder dan de Amerikaanse. Maar ook hier zijn ongetwijfeld voorbeelden genoeg van kritische uitingen die in de kiem gesmoord worden door media-belangen. Zoals hier beschreven: http://www.hetvrijevolk.com/?pagina=4192&titel=Nederlandse_hypocrisie_rond_Rupert_Murdoch_

Wat te doen volgens Lessig:
- meer formaliteiten introduceren om het auteursrecht op bestaande werken vast te leggen, te vernieuwen en te duiden;
- de geldende termijn voor auteursrecht verkorten;
- duidelijker maken wat fair use is (mijn vertaling);
- soepeler worden in het delen van muziek via peer to peer toepassingen;
- een heleboel advocaten ontslaan (als in: het kost een heleboel geld om elkaar kapot te procederen op auteursrechten, maar het zorgt voor een hele industrie aan auteursrecht-advocaten. Minder advocaten op dit soort onderwerpen inzetten scheelt een boel gedoe).

Lessig heeft zijn best gedaan (en dat is erg zacht uitgedrukt) om de verdere verlenging van termijnen tegen te gaan in de zaak Eldred vs. Ashcroft. Sneak preview: hij heeft verloren.

Lessig hekelt niet alleen de bestaande wetgeving, hij introduceert ook een alternatief. Lawrence Lessig is oprichter en CEO van Creative Commons, een organisatie die nieuwe licentiemodellen introduceerde waardoor een auteur zelf kan kiezen voor minder strenge rechten op zijn werken dan in de wet vastgelegd. Een deel van mijn foto’s op Flickr is onder een Creative Commons licentie geplaatst, waardoor het bijvoorbeeld voor anderen vrij is ze te gebruiken op hun eigen site. Handig: met enkele klikken verander ik de licentie op mijn werken van “all rights reserved” naar “some rights reserved”. Onhandig: ik kan het ook weer terug veranderen, waardoor het wat gevaarlijk is om gebruik te maken van CC-gelicenseerde foto’s.

Er zijn uiteraard wat tegengeluiden op Free Culture. Ene Rita J. Jenkins zegt op Amazon: “[..] I COULD NOT DISAGREE MORE with this Professor, another communist loosing himself and his ideas on our society. [..] Instead of only lengthening the term of Copyright for twenty years and then giving my creation away, they should let me and my family own it forever. [..] When is the BIG SCHOOL MONOPOLY with all their pie in the sky professors going to stop blaming BIG BUSINESS for all societies evils when in this case my copyright is all I have to support my family. [..]” Hmm.. haar taalgebruik wekt niet echt sympathie bij mij op, maar het punt is dat zij en haar gezin rond moeten komen van de mogelijkheid om haar auteursrechten te exploiteren.

One Man’s View ziet het copyright gebeuren als ondergeschikt aan Grotere Problemen: “In reviewing his arguments, the author admits to not demonstrating a decided decrease in creativity due to copyright extension. And that is a problem with the book. ” En verder: “Far more persuasive in terms of suppressing the free advance of ideas in our society is the growth of mega-corporations squeezing out small producers of cultural content and homogenizing our culture. Within such huge organizations independent voices like journalists are controlled or silenced. The free and widely disseminated exchange of ideas so vital to a vibrant democracy is hurt by the massive consolidation of the media intent on not offending and accommodating the status quo.”

Ik kwam langzaam op gang. Het boek leest niet heel gemakkelijk en af en toe word ik kriegelig omdat ik het gevoel krijg dat me iets opgedrongen wordt. “Free Culture is a thought-provoking read, though at times it slows under the weight of repetition”, aldus Christianitytoday.com. Wees gerust: verderop in het boek wordt het beter.

http://www.free-culture.cc/ : Offici?ɬ´le Free Culture site
http://www.creativecommons.org: Creative Commons site
http://en.wikipedia.org/wiki/Free_Culture_%28book%29
http://www.freeculture.nl/online.htm: Nederlandse Free Culture site
http://randomfoo.net/oscon/2002/lessig/free.html : Presentatie over Free Culture
http://www.lessig.org/: Lessig’s site.

Dik een jaar geleden blogde TechCrunch al over Google Drive. Je online compleet doorzoekbare harde schijf. Er was natuurlijk al Omnidrive, MediaMax, .Mac, xdrive, Mozy, Openomy, Jungledisk .. etc. etc. En recent: Windows Live SkyDrive. Allemaal heel fijn, maar: onhandig door trage web interfaces, het niet kunnen doorzoeken van bestanden, niet kunnen taggen, te weinig schijfruimte, te duur, het ontbreken van WebDav of mogelijkheden voor sharing (maar die vind ik minder belangrijk).

Slimmeriken maakten GMail Drive, waardoor je je Gmail account als soort harde schijf kan gebruiken. Leuk, maar niet echt heel betrouwbaar.

Het wachten blijft wat mij betreft op Google Drive. En nu is er een sprankje licht aan het einde van de tunnel: Google biedt sinds 9 augustus extra schijfruimte aan op haar bestaande diensten als Gmail en Picasa Web. Beiden waren beperkt tot respectievelijk 1 en 2,8 gb. Tegen betaling kun je uitbreiden naar 6 ($20 per jaar), 25 ($75), 100 ($250) of 250 gb ($500).

Nog niet heeeeeeel goedkoop moet ik zeggen. Maar: als Google deze infrastructuur heeft ingeregeld is het wat mij betreft vrij zeker dat daar ook andere diensten op gaan worden aangeboden. Naar ik hoop op korte termijn.

Update 20070820: Ook Michael Arrington vraagt zich af wat er aan de hand is.

Op de site: http://www.cnbcbigbrother.com/ staan nog meer filmpjes..

Wat is crowdsourcing ook al weer? Wikipedia zegt: “Crowdsourcing is a neologism for the act of taking a job traditionally performed by an employee or contractor, and outsourcing it to an undefined, generally large group of people, in the form of an open call. For example, the public may be invited to develop a new technology, carry out a design task, refine an algorithm or help analyze large amounts of data”. Chris Anderson van The Long Tail maakt het iets gemakkelijker: “where users happily do for free what companies would otherwise have to pay employees to do”.

Wikipedia is zelf een waanzinnig voorbeeld van crowdsourcing, waar duizenden mensen mee helpen een superaktuele en superuitgebreide encyclopedie in stand te houden. Natuurlijk is er Amazon Mechanical Turk, waar je wordt betaald voor kleine opdrachtjes die door mensen uitgevoerd moeten worden: voor 7 dollarcent rss feeds van bands zoeken bijvoorbeeld (ik heb al $0,14 verdiend!). Natuurlijk was er al lang geleden About.com (handgemaakte directory van websites), Epinions.com (reviews van producten, waarna vele anderen volgden). Er was SETI@home, waar je computercapaciteit kon schenken om signalen uit het heelal te analyseren om marsmannetjes te ontdekken. Allemaal voorbeelden waarbij duizenden of zelfs miljoenen mensen samenwerken om (gratis) analyses te maken, informatie op te bouwen of werkzaamheden uit te voeren, die je met een “normaal” bedrijf nooit voor elkaar zou krijgen.

Maar het houdt niet op. De Wired van juli 2007 had een artikel over Louis von Ahn en afgelopen weekend wees mijn RSS-reader mij op wat nieuwe voorbeelden.

Von Ahn is de uitvinder van de Captcha, het vage plaatje met moeilijk leesbare letter die je moet intikken om toegang te krijgen tot een website. Zoals:
Hij heeft wat nieuws bedacht, wat gewoon heel slim is: de nieuwe captcha bestaat uit twee woorden. E?ɬ©n woord voor het toegang krijgen, het tweede woord is een woord dat niet herkend is bij het scannen. Bij het scannen van boeken voor het Internet Archive, that is. Dus iedere keer dat iemand zo’n woord intikt wordt het Internet Archive weer wat beter. Hij gebruikt ook het crowdsourcing mechanisme om computers beter te leren om te gaan met menselijke termen als “mooi”, “gezellig”. Lees hier maar.

Google gebruikt Crowdsourcing om betere kaarten te krijgen van India in Google Maps, zegt o’Reilly. Locals lopen er met GPS-apparaten rond om stukjes Hyderabad beter “op de kaart te zetten”.

The Fast Forward Blog vertelt iets over de BBC die een vorm van crowdsourcing gebruikt om beter zicht te krijgen op de overstromingen in het Verenigd Koninkrijk.

The Long Tail verhaalde ook al over duizenden amateur-astronomen die professionele astronomen helpen om meer accurate metingen te doen over wanneer een bepaald fenomeen zich voordoet (bijvoorbeeld de explosie van een ster).

Natuurlijk is er ook een Crowdsourcing weblog: http://crowdsourcing.typepad.com. Er is een overzicht van alle initiatieven rondom crowdsourcing: http://www.crowdsourcingdirectory.com/ (en da’s nog wel van Nederlanders).

Dat concept, dat heel veel mensen meehelpen een probleem op te lossen, waardoor het probleem in een keer niet meer zo groot lijkt te zijn, moet ook bij de overheid toepasbaar zijn, zou je zeggen. Volgens Crowdsourcingdirectory.com kan dat ook. Ik sprong er bovenop: het blijkt om een rapport te gaan van de Cabinet Office, een staforganisatie van de Britse overheid: The Power of Information. Een blog van de Wereldbank schreef er ook iets over.

In het rapport: “When enough people can collect, re-use and distribute public sector information, people organise around it in new ways, creating new enterprises and new communities. In each case, these are designed to offer new ways of solving old problems. In the past, only large companies, government or universities were able to re-use and recombine information. Now, the ability to mix and ?¢‚ǨÀúmash?¢‚Ǩ‚Ñ¢ data is far more widely available.”

Best een goed verhaal. De auteurs noemen wat voorbeelden en doen suggesties. Die zouden mijn inziens in Nederland best overgenomen mogen worden. Zoals deze:

“Recommendation 2. To reduce unnecessary duplication of pre-existing user-generated sites, COI (overheidsorganisatie) should update the guidelines for minimum website standards by December 2007; departments should be strongly advised to consult the operators and users of pre-existing user-generated sites before they build their own versions.”