oldenhuizing.com

A common sense approach to web usability

Steve Krug schreef een nu al legendarisch boek over web usability. Krug’s primaire advies over usability is meteen de titel van het boek: Don’t make me think. Wij vertalen dat doorgaans naar vage begrippen als “het moet intuïtief werken” of “the holy grail“.

Krug laat in tweehonderd pagina’s talloze voorbeelden zien van hoe het kan, wat werkt, wat logisch is: het gebruik van tabs, kruimelpaden, logo’s, payoffs, hoe je test met gebruikers, wat er op een homepage moet staan. En dat is zo lekker praktisch dat de schellen van je ogen vallen. Wat ik ook mooi vind is dat hij een aantal bestaande sites neemt, aangeeft wat er mis mee is en een verbeterde versie laat zien. Veel van de punten die hij noemt zijn/klinken volstrekt logisch, maar: waarom zie ik dan zoveel websites die zich er niet aan houden?

Het boek is zelf ook een schoolvoorbeeld van hoe het ook kan/moet. Het is krap 200 pagina’s, je wordt naar visuele herkenningspunten geleid, er wordt niet teveel afgeleid, de illustraties geven precies weer wat er bedoeld wordt, de lessen zijn helder, het is aantrekkelijk taalgebruik. Wat een verademing. Dank Raph voor het lenen.

Krug’s site: http://www.sensible.com/
http://www.amazon.com/Common-Approach-Usability-Circle-Com-Library/dp/0789723107

The globalized world in the twenty-first century

Ik had een beetje een moeizame start met dit boek. De metaforen die Friedman maakt en de uitleg van globalisering vond ik wat vergezocht. Friedman schept op over wie hij wel allemaal niet ontmoet. Hij noemt de dag dat Netscape naar de beurs ging een cruciale dag in de globalisering, hij verzint allerlei zaken om figuurlijk het concept van “de wereld is plat” te illustreren. Nogal Amerikaans. Hij noemt tien drivers voor globalisering, die ik allemaal anders genoemd zou kunnen hebben of anders gerangschikt. Er komen zoveel voorbeelden dat je de lijn kwijt raakt.

Maar dan: de voorbeelden van globalisering zijn echt heel erg mooi. Friedman heeft daar echt veel van gezien. En alhoewel ik zijn theorievorming door het hele boek heen niet erg sterk vind, maken die voorbeelden (en het zijn er heel veel) dit boek echt heel gaaf. Friedman vertelt over de eagerness van softwarebedrijven in India, over hele slimme oplossingen voor callcenter problematiek, zoals dat Indiase mensen een Engelse naam aannemen en een specifiek Engels accent om ze toegankelijker te maken. Hij vertelt over Jetblue, een vliegtuigmaatschappij die huisvrouwen inzet voor haar reserveringen, die vanuit huis werken en verbonden zijn met het reserveringssysteem. Hij beschrijft de supply chains van Wal Mart, de elektronica-industrie, de logistiek van UPS, hoe Microsoft haar research globaliseert etcetera etcetera etcetera. Stuk voor stuk zeer indrukwekkende staaltjes van wereldwijd organiseren. Eén van de mooiste voorbeelden is nog hoe Friedman de supply chain beschrijft die ervoor zorgde dat hij zijn eigen (Dell-)laptop kreeg. Noem mij raar, maar daar kreeg ik bijna tranen van in mijn ogen.. (more…)

37signals is een bedrijfje dat hele mooie en eenvoudige webapplicaties maakt en dat in dit boek pocht over haar aanpak en lessons learned.

Getting Real is eigenlijk meer een pamflet dan een boek. Ondanks het nogal hoge “wat zijn wij goed”-gehalte, zet dit boek in mijn beleving heel mooi neer hoe je een moderne webapplicatie ontwerpt, bouwt, uitrolt en promoot.

De kern: hou het simpel. Beperk je functionaliteiten, hou je organisatie klein, beperk je functionaliteiten, wees flexibel, werk iteratief, beperk je functionaliteiten en richt je op prioriteiten. En Get Real: hou op met functionele ontwerpen, visies en bla bla en ga schermen ontwerpen, want dat is waar mensen straks op gaan klikken. (more…)

Ik blogde in juni al over Real Time digitaal leven. Vandaag ontdekte ik BlogTV. Echt fantastisch om uren door te brengen als je niets te doen hebt

Op BlogTV verzorg je live met je webcam een tv-uitzending. Je kunt van tevoren een uitzending programmeren, mensen kunnen naar jouw uitzending kijken. Als ze zelf online zijn met een webcam zijn ze ook zichtbaar en ingelogde gebruikers kunnen meechatten. Het niveau van de gesprekken is natuurlijk fenomenaal.. (ahum)..

Ik ontdekte Wayfaring.com waar je je eigen kaart kan maken (op basis van Google Maps) met routes en gemarkeerde punten, voorzien van commentaar, tags en wat dies meer zij.

Dit is een snelle weergave van de route die Jeroen en ik in oktober in Japan gaan volgen (werkt niet in alle browsers). Wordt verder uitgewerkt.

De creativiteit in deze wereld gaat naar de haaien als het zo doorgaat met copyright-wetgeving. Dat is ongeveer wat Lawrence Lessig in Free Culture betoogt.

Waarom Gaat Het Mis?
- Al het creatieve werk is beschermd. Als ik iets op papier krabbel heb ik daar copyrights op, zonder dit aan te hoeven vragen (dus ook op deze tekst). Niet alleen het kopieren/vermenigvuldigen van beschermd werk is strafbaar, het is ook beschermd om iets af te leiden van creatieve werken, bijvoorbeeld een parodie op Mickey Mouse te maken.
- De termijn waarin het beschermd is, is de afgelopen decennia steeds verder verlengd (11 keer in 40 jaar). In Amerika: 95 jaar na publicatie voor werk vervaardigd door een bedrijf of anders 70 jaar na overlijden van de auteur. Nederland: 70 jaar na overlijden van de auteur.
- De escape clausule heeft in veel gevallen geen waarde. Er is een escape clausule genaamd “fair use”, die ervoor zorgt dat je vrij mag citeren van bepaald werk of voor eigen gebruik mag kopieren. Echter, als je zelf bepaalt dat iets fair use is, dan kun je nog steeds een rechtszaak tegemoet zien van een groot bedrijf met een flinke juridische afdeling. Het alternatief is lief vragen of je het mag gebruiken met de mogelijkheid op een negatief antwoord.
- De schadebedragen die geclaimd kunnen worden bij misbruik van auteursrecht zijn absurd hoog en lopen in de miljoenen. Lessig beschrijft wat studenten die aangeklaagd worden voor enige miljoenen omdat ze een zoekmachine hadden gebouwd die toevallig mp3’s op het universitaire netwerk indexeerde. Grof gezegd kun je beter een cd stelen in de winkel dan hem downloaden op internet.
- In toenemende mate zijn de media in handen van een kleine groep Hele Grote Bedrijven, zoals Fox, Time Warner, Disney etcetera. Stuk voor stuk bedrijven die hun intellectuele eigendommen zoveel mogelijk willen beschermen. En de middelen daarvoor hebben. Lessig zegt hierover: “Never in our history have fewer had a legal right to control more of the development of our culture than now.”

(more…)

Google Drive, that is.

Dik een jaar geleden blogde TechCrunch al over Google Drive. Je online compleet doorzoekbare harde schijf. Er was natuurlijk al Omnidrive, MediaMax, .Mac, xdrive, Mozy, Openomy, Jungledisk .. etc. etc. En recent: Windows Live SkyDrive. Allemaal heel fijn, maar: onhandig door trage web interfaces, het niet kunnen doorzoeken van bestanden, niet kunnen taggen, te weinig schijfruimte, te duur, het ontbreken van WebDav of mogelijkheden voor sharing (maar die vind ik minder belangrijk).

Slimmeriken maakten GMail Drive, waardoor je je Gmail account als soort harde schijf kan gebruiken. Leuk, maar niet echt heel betrouwbaar.

Het wachten blijft wat mij betreft op Google Drive. En nu is er een sprankje licht aan het einde van de tunnel: Google biedt sinds 9 augustus extra schijfruimte aan op haar bestaande diensten als Gmail en Picasa Web. Beiden waren beperkt tot respectievelijk 1 en 2,8 gb. Tegen betaling kun je uitbreiden naar 6 ($20 per jaar), 25 ($75), 100 ($250) of 250 gb ($500).

Nog niet heeeeeeel goedkoop moet ik zeggen. Maar: als Google deze infrastructuur heeft ingeregeld is het wat mij betreft vrij zeker dat daar ook andere diensten op gaan worden aangeboden. Naar ik hoop op korte termijn.

Update 20070820: Ook Michael Arrington vraagt zich af wat er aan de hand is.