oldenhuizing.com

Reliable software releases through build, test and deployment automation

Software moet zo vaak mogelijk gereleased worden, waarbij bij voorkeur bijna alle stappen van builds, testen en deployment automatisch gaan.

Als het geautomatiseerd wordt is het controleerbaar, herhaalbaar, sneller, niet gevoelig voor menselijke fouten. Dat is wat Humble en Farley toelichten in hun bijbel voor het moderne softwareontwikkelingsproces: Continuous Delivery. Vervolgens lichten ze in zo’n 450 pagina’s toe hoe dat in zijn werk gaat. Ondanks de taaie stof en soms technische insteek een pageturner..

Het boek start heel sterk met “antipatterns”; een beschrijving van patronen waaraan je kunt herkennen dat het niet goed gaat met het ontwikkelproces en de deployment van je software. Pijnlijk herkenbaar in sommige gevallen: na maanden van ontwikkeling wordt iets voor het eerst in een “productie-achtige” omgeving gezet, waar totaal verschillende versies van operating systems, databases, patch levels en dergelijke worden gebruikt, waarna je een hysterische uitwisseling krijgt tussen ontwikkel en beheerteams, want “morgen moet het live”. Iedere keer weer heb je slapeloze nachten bij een nieuwe release, en als er een fout ontdekt wordt in je software kost het dagen voor je ontdekt hebt waar het zit. Dat kan ook anders..

Wat als je bijna iedere functionaliteit die je bouwt meteen afrondt en in productie kan nemen? Dat je zelfs meerdere malen per dag een deployment kan doen in enkele seconden of minuten, dat je vrijwel zeker bent dat het goed gaat en als er toch iets mis is, dat je dat ook in enkele seconden of minuten weer terug kan draaien? Dan heb je je continuous delivery op orde..

Principes van software delivery
- create a repeatable, reliable process for releasing software: zorg dat je je hele proces van ontwikkelomgeving, testomgeving, regressie-omgeving, integratie-omgeving, performancetestomgeving, securitytestomgeving, gebruikerstestomgeving, acceptatie-omgeving, productie-omgeving en wat je nog meer nodig hebt uitgewerkt hebt en op dezelfde manier behandeld
- automate almost everything: zorg dat je zoveel mogelijk automatiseert: van je unittesten, interfacetesten, je builds, je deployment, alles; er is bijna geen reden meer te verzinnen om iets niet te automatiseren.
- keep everything in version control: zorg dat je alles zodanig in versiecontrole hebt, dat je moeiteloos een complete build kan reproduceren of terug kan gaan naar een probleemloze situatie als er iets mis is.
- if it hurts, do it more frequently, and bring the pain forward: de dingen die pijn doen in een ontwikkelproces: een build maken, deployment near andere omgevingen, integratietesten, most je zo vaak mogelijk doen en zo vroeg mogelijk in het proces, zodat het herhaalbaar, controleerbaar en uiteindelijk pijnloos wordt.
- build quality in: meet vanaf het begin voortdurend je kwaliteit en geef kwaliteitsproblemen absolute voorrang in je proces
- done means released: jets is pas af als het in een productie-omgeving staat. Maak je user stories zo klein mogelijk en maak ze meteen helemaal af, zodat ze zo snel mogelijk voor de gebruiker iets opleveren.
- everybody is responsible for the delivery process: iedereen is verantwoordelijk voor het proces om iets in productie te krijgen, dus niet alleen je beheerteam, niet alleen je testers, maar iedereen; best opgelost door multidisciplinaire teams in te richten
- continuous improvement: verbeter continu je proces.

Veel zaken in het boek worden voor mij iets te specialistisch: versie controle, branching en meeging, maar in grote lijnen is het goed te volgen en sluiten alle details aan bij de filosofie van de auteurs. En die filosofie is echt om te smullen, niet alleen voor de techneuten maar ook voor iedereen die geïnteresseerd is in de kracht van teamwerk en de mechanismen die daarin voorkomen.

Een absolute must als je iets met software ontwikkeling of beheer doet. Bij het Landelijk Register Kinderopvang passen we deze werkwijze bijna in zijn geheel toe; dus kom gerust eens langs als je het in de praktijk wil zien!

Jez Humble’s blog over Continuous Delivery: http://continuousdelivery.com/
David Farley’s blog: http://www.davefarley.net/
Boek op Amazon: http://www.amazon.com/Continuous-Delivery-Deployment-Automation-Addison-Wesley/dp/0321601912

Met Antwoord© in Dialoog.

Dat is de titel van een razend interessant boekje dat de afgelopen maanden tot stand kwam door een “zwerm” van ambtenaren, adviseurs en goeroe’s rond de onderwerpen Social Media, Open Data, Cloud Computing en Mobiele Technologie. Ik mocht er aan meewerken vanuit de redactiecommissie en kon als zodanig van dichtbij meemaken hoe het proces van totstandkoming een prachtig voorbeeld is van de mogelijkheden die in het boekje worden genoemd.

Gisteren werd het gepresenteerd op het congres Klantgerichte Overheid in Rotterdam.

Ik vind het erg fraai geworden om twee redenen: het is voor het eerst dat ik genoemde vier onderwerpen in één publicatie zie samengebracht èn er staan zoveel voorbeelden in dat je echt niet meer kan ontkennen dat het een beweging is waardoor de interactie tussen overheid en stakeholders echt anders gaan werken.

Hulde aan de mensen van How About You en M&I Partners die het initiatief hebben genomen! Ik hoop dat het boekje heel wat stof zal doen opwaaien.

http://www.kinggemeenten.nl/king-kwaliteitsinstituut-nederlandse-gemeenten/met-antwoord-in-dialoog

Op 11 oktober is het lustrumcongres van ICTU: Werken aan Verbinding.
http://www.ictu.nl/nl/over-ictu/ictu-tien-jaar/

Op één van de parallelsessies presenteert Martin Flier, directeur Kinderopvang van het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid de business case achter het Landelijk Register Kinderopvang, het project waarvoor ik binnen ICTU verantwoordelijk ben.

Ter ere van het tien jarig bestaan van ICTU mocht ik ook nog een gastblog schrijven:
http://www.ictu.nl/index.php?id=416

It’s not what you say, it’s what people hear.

De mensen van Taalkliniek hebben al een aardig filmpje met Frank Luntz gevonden. Luntz is Amerika’s taaltovenaar en beschrijft in zijn boek ongeveer “welke woorden je wel en niet moet gebruiken”. En waarom was dat ook al weer relevant en belangrijk? Daar komtie: omdat verkiezingen gewonnen of verloren worden op het gebruik van de juiste woorden. Omdat stakingen doorgaan of afgewend worden op het gebruik van de juiste woorden. Omdat producten een groot succes worden of falen op het gebruik van de juiste woorden.

“Yes we can”. “I have a dream”. “I’m going to make him an offer he can’t refuse”. “I’m lovin’ it”. “Show me the money!”

Luntz gaat zo’n 6 uur in op allerlei voorbeelden waarbij de invloed van woordkeuze duidelijk wordt. Van “criminaliteitsbestrijding” naar “publieke veiligheid”. Van “olie boren” naar “energiewinning voor Amerikaanse burgers”. Van “illegalen uitzetten” naar “de veiligheid van onze grenzen bewaken”. Luntz doet ook daadwerkelijk onderzoek in opdracht van politieke partijen en bedrijven naar welke woorden “het beste vallen”.

Erg interessant en best bruikbaar als je je stuurgroep iets duidelijk probeert te maken. Maar… is het ook niet een beetje eng om te bedenken dat de leiders van jouw land over ieder woord wat ze zeggen nagedacht hebben en dat wij daar blijkbaar vatbaar voor zijn ook…? En andersom: if you can’t beat them, join them..

http://www.luntzglobal.com/wordsthatwork.php
http://www.amazon.com/Words-That-Work-What-People/dp/1401302599

“Alles over het strategisch inzetten van content”

Atie’s eerste boek houdt een beetje het midden tussen een naslagwerk en een hartstochtelijk pleidooi voor het belang van content in organisaties. In een kleine 170 pagina’s neemt ze de lezer mee in de wonderlijke wereld van content en hoe je content inzet en beheert in organisaties.

Het interessante aan het boek vind ik de verbinding tussen het inrichten van contentbeheer, contentstrategie en de doelstellingen van de (dienstverlening van de) organisatie. De modellen die worden gepresenteerd zijn goed bruikbaar om aan opdrachtgevers en management uit te leggen met welk perspectief ze naar vraagstukken rondom content moeten kijken. En die vraagstukken zijn er: vrijwel iedere grotere organisatie worstelt met de vraag hoe ze content kan beheren en bruikbaar maken voor verschillende kanalen, hoe ze proces- en administratieve content kan verbinden met bijvoorbeeld commerciële content, hoe ze wijzigingen in beleid of uitvoering consistent kan doorvoeren over meerdere kanalen, media en systemen en voor verschillende doelgroepen.

Niet onbelangrijk is de voortreffelijke casebeschrijving over de Antwoord© Contentcollectie als best practice hoe je over individuele overheidsorganisaties heen aan een geïntegreerde contentstrategie werkt, met bijbehorende redactieformules, contentmodellen en gezamenlijke uitwisselafspraken!

Tenslotte wordt Atie/Data Direction’s eigen model, het Content Organizing Model, toegelicht. Naar mijn mening komt het te weinig tot zijn recht. Juist met de praktische tools, die je vanuit dit model kan inzetten, kun je zicht krijgen op de kwaliteit van je eigen contentorganisatie, kun je je ambitieniveau bepalen en kun je concrete verbeterstappen definiëren.

Ik vind het boek soms wat onbeholpen geschreven. Er staan rijpe en groene voorbeelden door elkaar, alhoewel de structuur van het boek helder is gaat het lezen soms van de hak op de tak en regelmatig tref ik cirkelredeneringen of overmatige herhalingen: “Zonder content geen klanten, geen medewerkers én zelfs geen bestaan. Immers zonder contacten met klanten, en medewerkers die niet weten hoe ze de klantcontacten moeten afhandelen heeft de organisatie geen bestaansrecht. Content is dus van levensbelang voor elke organisatie, van welke omvang, aard en soort dan ook.” Wat ik aan de praktische kant mis is een trefwoordenlijst en literatuurlijst.

Maar: uit alles blijkt Atie’s liefde voor het vak. Sterker nog, ze mààkt van content een vak. Dat maakt het een memorabel boek. Atie de Heer is een pionier in het professionaliseren van contentorganisaties, die door haar vakkennis, ervaring en niet in de laatste plaats door haar charme menig organisatie verder kan helpen.

http://www.datadirection.nl/blog/2010/11/30/publicatie/

Are you indispensable?

Martin Kloos en Marketingfacts schreven al prima recensies, dus dat wou ik niet nog eens overdoen. Ik ben wel onder de indruk van de oproep van het boek: “stop met gewoon doen wat de baas zegt en word een artiest die uniek werk levert en daardoor onmisbaar is”.  Het boek is meer een pamflet dan een roadmap, maar de boodschap wordt zo vaak herhaald dat je er echt niet meer omheen kan.

www.sethgodin.com

“Why We Justify Foolish Beliefs, Bad Decisions, and Hurtful Acts”

Watergate, het onterecht veroordelen van zogenaamde criminelen en fouten in medische behandelingen. Niet zelden gestart vanuit goede bedoelingen, zelden gestart vanuit slechte bedoelingen. Maar het gaat toch mis. Erger: als er iets fout gaat, dan geven we het niet toe, we praten voor onszelf recht wat krom is en we gaan het op een gegeven moment nog zelf geloven ook.

Hoe komt dat toch? Mistakes were made (but not by me) geeft een adembenemend inzicht in de menselijke psyche met al haar overlevingsmechanismen en tekortkomingen. Met talloze voorbeelden, variërend van hoe huwelijken uit de hand lopen en welke beelden er dan ontstaan bij beide partners, hoe we meestal niet vanuit het niets grof de fout in gaan maar dat heel langzaam opbouwen met kleine stapjes tot hoe onze vooroordelen ons griezelig sterk kunnen beïnvloeden. Huiverend las ik het, bij ieder voorbeeld met de gedachte dat ik zelf misschien ook wel schuldig was aan dezelfde gedachten en acties. Het goede nieuws: als je op de hoogte bent van je eigen vooroordelen dan kun je nog een poging doen om het te neutraliseren.

Als je alvast één les wil meenemen uit het boek: in de realiteit komt “geloven is zien” vaker voor dan “zien is geloven”.

http://www.amazon.com/Mistakes-Were-Made-But-Not/dp/0151010986

http://www.mistakesweremadebutnotbyme.com/

Ik mocht meedenken over een boekje van Nederland Open in Verbinding over het beheren en ontwikkelen van open standaarden.

Standaarden beheren en (door-)ontwikkelen is vaak net even anders dan of heeft tenminste andere nuances dan beheren en ontwikkelen van applicaties. Waarom ook alweer? Een standaard is pas een standaard als hij gebruikt wordt, gebruik is vaak vrijwillig dus daar moet je iets voor doen. Bij het ontwikkelen van een standaard zijn vaak partijen betrokken die formeel niets met elkaar hoeven, dus dat levert zo zijn eigen besluitvormingsdynamiek op. Financiering is dan meteen een “uitdaging”. De ene partij wil harder dan de andere etcetera etcetera. Meer dan genoeg materiaal om eens verder over na te denken.

Het boekje van NOiV zet deze vraagstukken goed uiteen. Het boekje stipt de aspecten aan waar je rekening moet houden, zoals: Rechtenbeleid, Wijzigingsprocessen, ondersteuning van gebruikers en communicatie, het opzetten van een governancestructuur, regelen van financiering, strategieën voor adoptie en erkenning van standaarden. Het model is erg bruikbaar al was het maar als checklist. Het is ook niet zozeer bedoeld als blauwdruk, omdat je bij verschillende standaarden verschillende nuances en processen kunt inrichten. Voor de standaarden waar ik aan werk hebben we voor grotere wijzigingstrajecten een tamelijk gedetailleerd draaiboek uitgewerkt, waar zo goed als alle genoemde aspecten in terugkomen. Als je zo’n proces een paar keer hebt meegemaakt worden de afhankelijkheden (pijnlijk) duidelijk en daarmee de noodzaak om heel goed naar de details te kijken.

En buiten dat alles is het ook nog eens fraai vormgegeven. En: mijn naam staat er in. Lezen dus!

Een vervolg zou kunnen zijn om concrete voorbeelden op te nemen van hoe het beheer van bepaalde standaarden is belegd. Met het verder uitwerken van het model zou daar moeiteloos een boek mee gevuld kunnen worden..

http://www.noiv.nl/files/bomos.pdf