But anyway, the minute I saw her I was in love.. First of all, she was really goodlooking. She came in a beautiful box. She started up really nice and fast with stuff flying all over the screen. Everything worked so intuitively. iPhoto is just great for slideshows. Installing programs is really easy, just drag the app to your apps folder and it’s done. There’s no Windows registry stuff and no installed files all over the place, just a neat apps directory you can throw away and the app is gone. Just press f9, f10, f11 or f12 and you’ll fly around on pink clouds for an hour.. ooh baby that looks beautiful! I could install Ubuntu easily on a partition. And: for the first time in my life I got bluetooth syncing to work!

And: she was really really goodlooking.. People saw me walking around with my Macbook and said: “Damn, that guy looks hot with his brand new goodlooking Macbook!”. I almost changed my entire wardrobe, trying to live up to my Macbooks expectations in looking good. Sure, I had to buy a 25 euro sleeve (actually, it was one of the cheapest), a 20 euro Mini-DVI to VGA cable, a 50 euro keyboard because my old keyboard seemed to be having problems, but hey, when something’s as goodlooking as a Macbook, that’s no big deal!

Me and my Macbook started hanging out together a lot. I used Garageband for multiple-track recordings with real natural sounding beats, iCal and Address Book synced beautifully with Plaxo. My cameras hooked up really nice, even my printer seemed to work well, and those nice Photo Booth flix just made everyone happy! I didn’t even mind the Macbook Air showing up and trying to steal the show.. (and I still think the Air looks and feels crappy)

My Macbook disappointed me for the first time when I tried to run Time Machine. I hooked up my external harddisk with all my Windows backups, photo’s, scans and stuff and my Macbook asked me: “Hey sugar, would you like to use this hard drive for Time Machine?” I’m like “Oh yeah, give it to me..” Then she said “so, why don’t I delete your disk completely to start using it for Time Machine”. Me: “Hold up… whoa whoa honey, what’s that?” She said something like: “Hey sugar, like.. you know.. totally delete it, so you can use all fancy Time Machine!” Me: “Sorry I’ll pass on that and keep my 10 years of backup files if you don’t mind. And I’m gonna wait just one little moment before I buy a new harddrive for you , being broke because of your sleeve, keyboard and MiniDVI-VGA cable. Sorry ’bout that babe”.

I guess that made her sour, because after that, everything changed. Sure, my wifi sort of stopped working from time to time from the day I got my Macbook, while my old Windows laptop was still online. But I thought that can happen to anyone, and she’s still reeeeeeaaaallly goodlooking! And we were so much in love, I didn’t really care that sometimes she didn’t recognize my external hard drive. Maybe it was because of the Time Machine thingy..

So after that, I started noticing my wifi dropped at least two times an hour while surfing. Sometimes I couldn’t get wifi back on after she woke from her beauty sleep. The first time she crashed (I have no idea why) I was almost in tears, being really worried about what happened. Luckily she started up real nice immediately afterwards.

One thing that began to bother me was that I couldn’t find any good p2p software for her. As a matter of fact, I couldn’t find a lot of software for her. She always seemed to want things her way: If i wanted to organise my pics in iPhoto, she wanted them in her iPhoto library instead of in separate files, that I could access with other apps. If I wanted to copy a CD in iTunes, it had to be in AAC format instead of mp3. I didn’t want her to add every song I played to my iTunes library, but I couldn’t find out how to tell her that. I wanted the font size just a little larger in iCal, and she didn’t let me. She crashed more often, while I used Garageband or.. she just crashed .

Then she really crashed.. she said she needed an update from Steve and right in the middle of Steve giving it to her, she just stopped working and some screen told me I had to restart her. When I restarted her she was all broken up. I could get into a login screen and login (she even knew when I typed the right password) but after that, she turned blue and brought me back to the login screen. After trying to start her in safe mode (didn’t work) I wanted to reinstall her and the DVD said “I’m gonna wipe your harddisk and reinstall OS X”. I thought that was kind of harsh because a lot of my stuff was on the harddisk and wasn’t backed up. I tried to get to my files using my Ubuntu install, but Ubuntu told me I couldn’t because of my Macbooks’ security policy. Since I really trusted her, I was almost OK with that. I called some friends and then.. she gave me some reeaaaaaaaaaaallly good loving! After buying a firewire cable for just 16 euro (…) I could hook her up to one of her Mac friends and use her as a separate hard drive. I could get all of my files back and she didn’t say a word about security! (remember that: if you ever want to rob someone of his files, don’t be all complicated in trying to access his account, just turn the Mac off, hook it up via firewire and access all you need..) I reinstalled her, partitioned my hard drive into a data and an apps section, so if I ever have to reinstall her I don’t have to get my files back first. Maybe my Macbook and me could have a second chance together.

At first, it seemed like wifi was working fine! So much for fifteen minutes of wifi happyness.. it quit again. To this day, I can not find a solution to that and I see a lot of people on the Internet having the same problem. Right now, I can only access my neighbours’ unprotected wifi network. Not having access to wifi is about as annoying as it gets.. My Ubuntu installation won’t work with wifi either because my Macbooks’ wifi card isn’t supported for Linux.. at least not in a way I understand..

Some things just aren’t as beautiful as it seemed in the beginning of our love affair. Whenever I save something in Preview, she’ll just say it’s a Preview file, instead of a PDF, JPG or TIFF and I have to really tell her to make it a file of my choice. My friends all get extremely annoyed using her track pad. My printer software doesn’t let me make multiple page PDF’s, which it did when I used it on Windows. Hey, that’s not Apple’s fault, but it sure doesn’t make me happier. Using Gmail in Safari is annoying, because when you use tab to go to the send button, it doesn’t go to the send button but to the subject line. And I’m still not used to not being able to maximize a screen the way I want it.

Last week she did something to me that I will not soon forget. In my 10 year business career, I have never, ever, ever had a problem with hooking up a computer to a beamer. Everyone complains about having important presentations and not getting their computers hooked up. Every time someone came up to me with such a story, I laughed: it just never happened to me! Until last week.. and I still feel bad about it.. Here’s what happened: me and my Macbook were all set up, acting slick, we had put up a neat Keynote presentation, we had hooked up our remote control, we attached our new Mini-DVI to VGA interface cable, my Macbook recognised the beamer (a Sharp xxx whatever) immediately. Everything went just fine and we were about to really hit it off..! But then: nothing happened! Nothing happened! Nothing happened! Whatever I tried, I couldn’t get it to work.. Of course I tried Apple’s help function, it said something about this and this button, but.. this and this button didn’t exist in my System Preferences. It said something like “click here to open System Preferences xxx”, but.. the link didn’t work. I think I tried everything.. After fifteen minutes of agonizing terror in not getting my Macbook to work, to my rescue came some really old, heavy, boring HP laptop.. that worked immediately with the beamer..

Since last week, me and my Macbook don’t talk anymore.. She’s still not giving me wifi. Last weekend my iPod stopped working after syncing and I had to reset it. Today I was transferring some files.. and whenever in my Windows era I wanted to add say “Directory 1 – subdirectory 2″ (on my computer) to “Directory 1″ (on my external hard drive), where there was already a subdirectory 1, I could just drag Directory 1 to Directory 1 and my Windows laptop would say “you wanna overwrite it?” and when I said “OK” that would mean Directory 1 would still have subdirectory 1 and add the new subdirectory 2. My Macbook asked me “you wanna overwrite it?” so I’m like.. “yeah!” and it turns out subdirectory 2 is available but subdirectory 1 is gone! And gone in the way that it’s not in my trash bin and it’s just.. gone.. And right now Safari doesn’t recognize my WordPress line endings, so unless I edit this post in Firefox it will be one long uninterrupted piece of text..

Sweet little Macbook, I really really loved you, and you still do look really really amazing (and I still love Garageband), but you’re making me feel really unhappy lately. So I’ve had about enough of you. And there’s one thing I know I can do to piss you off.. I’m installing Windows on you! And if you give me any more trouble, I’m gonna even skip XP and give you Vista.. and I’m not gonna feel bad about it! You had it coming.

And just as I’m finishing this post, Steve says he’s got a new Apple update for me.. That really freaks me out!

Keller en co hebben heel veel gedaan in het uitdenken en invoeren van het midofficeconcept bij gemeenten in Nederland, samen met Mark van den Broek van Egem. Het is vast niet helemaal toevallig dat van den Broek nu bij Kellers bedrijf M&I Argitek werkt..

Dit boek is het resultaat van hun denken over midoffices en daarmee een tussentijdse mijlpaal. Alhoewel het uit eind 2006 stamt is het gewoon een duidelijk conceptueel verhaal over de rol van het midoffice bij elektronische dienstverlening door gemeenten. In een lekker tempo wordt je door de ontwikkelingen op dat gebied geleid, door verschillende mogelijkheden en door de verschillende componenten die zich in het frontoffice, midoffice en backoffice bevinden. Alhoewel doorgaans goed leesbaar voor iemand met enige interesse in deze materie, gaat het boek af en toe ook dieper in op technische concepten, bijvoorbeeld rondom web services.

Ik was blij verrast de transparantieprojecten aan te treffen, waarbij Samenwerkende Catalogi zelfs met architectuurplaat en al wordt beschreven en (nog veel mooier) een programma wordt genoemd (voor de leek: het is een project, een programma is doorgaans veel groter opgezet)!

Keller en de zijnen houden het niet alleen bij theorie?ɬ´n: in 2005/2006 hebben ze een aantal toen beschikbare midoffice oplossingen in een laboratoriumopstelling getest op factoren als gebruiksvriendelijkheid, functionaliteit, architectuur en leveranciersondersteuning. Het onderzoek is in 2008 wat gedateerd, maar het beoordelingsmodel is grotendeels nog geldig. Dat onderzoek heeft ongetwijfeld geleid tot wat denkwerk bij de deelnemende leveranciers, waardoor de huidige markt een stuk meer ontwikkeld is.

Het denken over midoffices, dat in dit boek wordt beschreven, heeft bijna rechtstreeks tot gevolg dat een groot aantal gemeenten in Nederland een midoffice oplossing hebben aanbesteed, waarvan steeds meer in een samenwerkingsverband: ANDEZ (afkorting voor Alphen, Nieuwegein, Delft, Ede, Zoetermeer), ANDEZ2, Dimpact en meest recent: Govunited/ANDEZ3.

De echte resultaten van al die projecten zijn nog nauwelijks zichtbaar omdat ze grotendeels nog in een implementatiefase zitten of net draaien. Pas als ze enige tijd in gebruik zijn zal blijken hoe doordacht en hoe praktisch bruikbaar het concept is en in hoeverre de gemeenten in staat zijn het concept door te voeren. Daar gaan we het komende jaar vast veel over horen..

Het boek richt zich wel expliciet op de rol van het midoffice bij elektronische dienstverlening, hoe het midoffice kan worden ingezet bij aspecten als keteninformatisering of integrale besturing van gemeenten komt minder tot niet aan de orde, terwijl ik denk dat hier zeker ook een rol is weggelegd. In het algemeen mis ik een component van rapportages/procesbesturing in het boek, maar gezien de scope en de verdere waarde van het boek kan ik de auteurs dat wel vergeven.

In de tussentijd is dit boek zeker nog een aanrader, met name voor gemeente-ambtenaren die zich met informatievoorziening en ICT bezig houden.

http://translate.google.com/

Oh ja, de vertalingen zijn niet altijd even denderend van kwaliteit..
“Oh yes, the translations are not always denderend quality..”

Daar hadden andere vertaalmachines ook al last van en daarom heeft Google daar een fraai crowdsourcing proces op losgelaten: je kunt bij iedere zin voorstellen doen over hoe de vertaling beter kan. Ik ben erg benieuwd hoe die feedback gaat worden verwerkt.

Getting Real is eigenlijk meer een pamflet dan een boek. Ondanks het nogal hoge “wat zijn wij goed”-gehalte, zet dit boek in mijn beleving heel mooi neer hoe je een moderne webapplicatie ontwerpt, bouwt, uitrolt en promoot.

De kern: hou het simpel. Beperk je functionaliteiten, hou je organisatie klein, beperk je functionaliteiten, wees flexibel, werk iteratief, beperk je functionaliteiten en richt je op prioriteiten. En Get Real: hou op met functionele ontwerpen, visies en bla bla en ga schermen ontwerpen, want dat is waar mensen straks op gaan klikken.

Wat maakt 37signals dan zelf? Welnu: Backpack (soort organiser), Highrise (CRM), Basecamp (project managementtool), Tadalist (to do), Campfire (group chat) en Writeboard (online tekstverwerker). Beeldende namen voor tools die je helpen met je productiviteit.

Het leuke aan het boek is dat ze van verschillende kanten naar webapplicaties kijken: interactie-ontwerp, de filosofie achter het product, het ontwikkelproces, de organisatie, de promotie, support.

Joel Spolsky is het er niet helemaal mee eens. En da’s niet zo gek, want hij besteedt op zijn site een drieluik aan hoe je een fatsoenlijk functioneel ontwerp schrijft, terwijl 37signals het hele functioneel ontwerp afschrijft als een waardeloos document.

Wie moet je nou geloven? De waarheid zal soms in het midden liggen, maar soms ook niet. Getting Real is een fris geluid tussen het groffe geweld van afkortingen als ASL, BiSL en RUP en in ieder geval leest het een stuk lekkerder. De auteurs brengen hun eigen filosofie in het boek in de praktijk: het boek is 186 pagina’s, het heeft een mooi groot lettertype, de layout ondersteunt de leesbaarheid ?ɬ®n: iedere stelling heeft hooguit twee a4′tjes nodig.

Ik vond een presentatie op Slideshare over Getting Real, die ik je niet wil onthouden:
Getting Real is online te lezen op http://gettingreal.37signals.com. Ik bestelde de paperback op lulu.com en die is niet al te best qua kwaliteit.

20071223 update: ik las nog een interessante post over de architectuur van 37signals: http://www.highscalability.com/37signals-architecture

Op BlogTV verzorg je live met je webcam een tv-uitzending. Je kunt van tevoren een uitzending programmeren, mensen kunnen naar jouw uitzending kijken. Als ze zelf online zijn met een webcam zijn ze ook zichtbaar en ingelogde gebruikers kunnen meechatten. Het niveau van de gesprekken is natuurlijk fenomenaal.. (ahum)..

Dit is een snelle weergave van de route die Jeroen en ik in oktober in Japan gaan volgen (werkt niet in alle browsers). Wordt verder uitgewerkt.

Dik een jaar geleden blogde TechCrunch al over Google Drive. Je online compleet doorzoekbare harde schijf. Er was natuurlijk al Omnidrive, MediaMax, .Mac, xdrive, Mozy, Openomy, Jungledisk .. etc. etc. En recent: Windows Live SkyDrive. Allemaal heel fijn, maar: onhandig door trage web interfaces, het niet kunnen doorzoeken van bestanden, niet kunnen taggen, te weinig schijfruimte, te duur, het ontbreken van WebDav of mogelijkheden voor sharing (maar die vind ik minder belangrijk).

Slimmeriken maakten GMail Drive, waardoor je je Gmail account als soort harde schijf kan gebruiken. Leuk, maar niet echt heel betrouwbaar.

Het wachten blijft wat mij betreft op Google Drive. En nu is er een sprankje licht aan het einde van de tunnel: Google biedt sinds 9 augustus extra schijfruimte aan op haar bestaande diensten als Gmail en Picasa Web. Beiden waren beperkt tot respectievelijk 1 en 2,8 gb. Tegen betaling kun je uitbreiden naar 6 ($20 per jaar), 25 ($75), 100 ($250) of 250 gb ($500).

Nog niet heeeeeeel goedkoop moet ik zeggen. Maar: als Google deze infrastructuur heeft ingeregeld is het wat mij betreft vrij zeker dat daar ook andere diensten op gaan worden aangeboden. Naar ik hoop op korte termijn.

Update 20070820: Ook Michael Arrington vraagt zich af wat er aan de hand is.

Op de site: http://www.cnbcbigbrother.com/ staan nog meer filmpjes..

Wat is crowdsourcing ook al weer? Wikipedia zegt: “Crowdsourcing is a neologism for the act of taking a job traditionally performed by an employee or contractor, and outsourcing it to an undefined, generally large group of people, in the form of an open call. For example, the public may be invited to develop a new technology, carry out a design task, refine an algorithm or help analyze large amounts of data”. Chris Anderson van The Long Tail maakt het iets gemakkelijker: “where users happily do for free what companies would otherwise have to pay employees to do”.

Wikipedia is zelf een waanzinnig voorbeeld van crowdsourcing, waar duizenden mensen mee helpen een superaktuele en superuitgebreide encyclopedie in stand te houden. Natuurlijk is er Amazon Mechanical Turk, waar je wordt betaald voor kleine opdrachtjes die door mensen uitgevoerd moeten worden: voor 7 dollarcent rss feeds van bands zoeken bijvoorbeeld (ik heb al $0,14 verdiend!). Natuurlijk was er al lang geleden About.com (handgemaakte directory van websites), Epinions.com (reviews van producten, waarna vele anderen volgden). Er was SETI@home, waar je computercapaciteit kon schenken om signalen uit het heelal te analyseren om marsmannetjes te ontdekken. Allemaal voorbeelden waarbij duizenden of zelfs miljoenen mensen samenwerken om (gratis) analyses te maken, informatie op te bouwen of werkzaamheden uit te voeren, die je met een “normaal” bedrijf nooit voor elkaar zou krijgen.

Maar het houdt niet op. De Wired van juli 2007 had een artikel over Louis von Ahn en afgelopen weekend wees mijn RSS-reader mij op wat nieuwe voorbeelden.

Von Ahn is de uitvinder van de Captcha, het vage plaatje met moeilijk leesbare letter die je moet intikken om toegang te krijgen tot een website. Zoals:
Hij heeft wat nieuws bedacht, wat gewoon heel slim is: de nieuwe captcha bestaat uit twee woorden. E?ɬ©n woord voor het toegang krijgen, het tweede woord is een woord dat niet herkend is bij het scannen. Bij het scannen van boeken voor het Internet Archive, that is. Dus iedere keer dat iemand zo’n woord intikt wordt het Internet Archive weer wat beter. Hij gebruikt ook het crowdsourcing mechanisme om computers beter te leren om te gaan met menselijke termen als “mooi”, “gezellig”. Lees hier maar.

Google gebruikt Crowdsourcing om betere kaarten te krijgen van India in Google Maps, zegt o’Reilly. Locals lopen er met GPS-apparaten rond om stukjes Hyderabad beter “op de kaart te zetten”.

The Fast Forward Blog vertelt iets over de BBC die een vorm van crowdsourcing gebruikt om beter zicht te krijgen op de overstromingen in het Verenigd Koninkrijk.

The Long Tail verhaalde ook al over duizenden amateur-astronomen die professionele astronomen helpen om meer accurate metingen te doen over wanneer een bepaald fenomeen zich voordoet (bijvoorbeeld de explosie van een ster).

Natuurlijk is er ook een Crowdsourcing weblog: http://crowdsourcing.typepad.com. Er is een overzicht van alle initiatieven rondom crowdsourcing: http://www.crowdsourcingdirectory.com/ (en da’s nog wel van Nederlanders).

Dat concept, dat heel veel mensen meehelpen een probleem op te lossen, waardoor het probleem in een keer niet meer zo groot lijkt te zijn, moet ook bij de overheid toepasbaar zijn, zou je zeggen. Volgens Crowdsourcingdirectory.com kan dat ook. Ik sprong er bovenop: het blijkt om een rapport te gaan van de Cabinet Office, een staforganisatie van de Britse overheid: The Power of Information. Een blog van de Wereldbank schreef er ook iets over.

In het rapport: “When enough people can collect, re-use and distribute public sector information, people organise around it in new ways, creating new enterprises and new communities. In each case, these are designed to offer new ways of solving old problems. In the past, only large companies, government or universities were able to re-use and recombine information. Now, the ability to mix and ?¢‚ǨÀúmash?¢‚Ǩ‚Ñ¢ data is far more widely available.”

Best een goed verhaal. De auteurs noemen wat voorbeelden en doen suggesties. Die zouden mijn inziens in Nederland best overgenomen mogen worden. Zoals deze:

“Recommendation 2. To reduce unnecessary duplication of pre-existing user-generated sites, COI (overheidsorganisatie) should update the guidelines for minimum website standards by December 2007; departments should be strongly advised to consult the operators and users of pre-existing user-generated sites before they build their own versions.”