oldenhuizing.com

Negotiating agreement without giving in.

Getting to Yes geeft een verhelderend inzich in de wereld van onderhandelen. Onderhandelen.. iedereen doet het, veel mensen hebben er een hekel aan, sommigen vinden het leuk. Ik zie het tenminste als een noodzakelijk kwaad en hanteer het principe dat mensen nou eenmaal andere gezichtspunten hebben en dat het goed is daar over te praten. Wat mij betreft is het echt een must-read voor iedereen die zich beroepshalve wel eens met onderhandelen bezig houdt.

Getting to Yes verkocht 2 miljoen exemplaren in 20 talen en is daarmee een redelijk invloedrijk werk. Het boek is ontstaan door het Harvard Negotiation Project. Getting to Yes beschrijft een aanpak die leidt tot slimme, efficiënte en amicale overeenkomsten. De meeste onderhandelingen zijn gebaseerd op “positional bargaining”, wellicht nog het beste te vergelijken met handjeklap op een veemarkt. Elk van de partijen neemt een bepaalde positie in en verdedigt deze liefst zo lang mogelijk, totdat het echt nodig wordt concessies te doen. Het resultaat: frustratie, een “winnende” en een “verliezende” partij of gedrochten van compromis. (more…)

The globalized world in the twenty-first century

Ik had een beetje een moeizame start met dit boek. De metaforen die Friedman maakt en de uitleg van globalisering vond ik wat vergezocht. Friedman schept op over wie hij wel allemaal niet ontmoet. Hij noemt de dag dat Netscape naar de beurs ging een cruciale dag in de globalisering, hij verzint allerlei zaken om figuurlijk het concept van “de wereld is plat” te illustreren. Nogal Amerikaans. Hij noemt tien drivers voor globalisering, die ik allemaal anders genoemd zou kunnen hebben of anders gerangschikt. Er komen zoveel voorbeelden dat je de lijn kwijt raakt.

Maar dan: de voorbeelden van globalisering zijn echt heel erg mooi. Friedman heeft daar echt veel van gezien. En alhoewel ik zijn theorievorming door het hele boek heen niet erg sterk vind, maken die voorbeelden (en het zijn er heel veel) dit boek echt heel gaaf. Friedman vertelt over de eagerness van softwarebedrijven in India, over hele slimme oplossingen voor callcenter problematiek, zoals dat Indiase mensen een Engelse naam aannemen en een specifiek Engels accent om ze toegankelijker te maken. Hij vertelt over Jetblue, een vliegtuigmaatschappij die huisvrouwen inzet voor haar reserveringen, die vanuit huis werken en verbonden zijn met het reserveringssysteem. Hij beschrijft de supply chains van Wal Mart, de elektronica-industrie, de logistiek van UPS, hoe Microsoft haar research globaliseert etcetera etcetera etcetera. Stuk voor stuk zeer indrukwekkende staaltjes van wereldwijd organiseren. Eén van de mooiste voorbeelden is nog hoe Friedman de supply chain beschrijft die ervoor zorgde dat hij zijn eigen (Dell-)laptop kreeg. Noem mij raar, maar daar kreeg ik bijna tranen van in mijn ogen.. (more…)

Why the Many are Smarter than the Few and how Collective Wisdom shapes Business, Economics, Societies and Nations.

Barry was me net een paar dagen voor met zijn recensie.. maar ik moet zeggen dat ik iets positiever ben dan hij.

Tegenover dingen als massahysterie, kuddegedrag en gedrochten van compromis stelt Surowiecki dat in veel gevallen groepen en “het publiek” slimmer zijn dan individuen en in het bijzonder ook slimmer dan experts. “Chasing the expert is a mistake, and a costly one at that”

Surowiecki schetst een kader onder welke voorwaarden “de groep” een goed antwoord op een vraag kan geven en bij welk soort problemen dat dan kan.

Hij definieert drie soorten problemen:
- cognitieproblemen: problemen waar één antwoord op is (hoeveel knikkers zitten er in deze pot);
- coördinatieproblemen: problemen met min of meer onafhankelijke actoren; bijvoorbeeld de werking van vraag en aanbod (kapitalisme vs. de planeconomie, waarbij de eerste een mechanisme is waarbij iedereen meewerkt in het creëren van vraag en aanbod en de tweede een mechanisme waarin met name het aanbod door een selecte groep wordt bepaald);
- coöperatieproblemen: problemen waarbij je alleen door samenwerking verder komt; bijvoorbeeld het heffen van belasting voor het creëren van publieke voorzieningen.

(more…)

(more…)

The Power of Thinking without Thinking

Ik haat het echt om boeken niet helemaal uit te lezen danwel luisteren. In dit geval kostte het me echt moeite.

Blink gaat over de eerste indruk, die eerste milliseconden dat je iets ziet en instinctief voelt of iets goed zit, of iemand een aangenaam persoon is, of je in een gevaarlijke situatie zit. Gladwell noemt dat “thin-slicing”. Soms heb je gelijk, soms ook niet. Wat zou het mooi zijn als je dat beter kon inschatten!

Gladwell belooft ons in het boek duidelijk te maken “when can we trust our instincts and when should we trust rational judgement”. Dat belooft wat! (more…)